page contents


De Nederlandse stalen helm 1916-1992

Korps Commandotroepen (KCT)

Various helmets, berets, hats, caps, emblems, coins and other militaria can been seen on this page. All articles shown below are original, unless there are doubts. Any doubts have been added as caption. All information to determine whether articles are original or not is highly valued. If you have any doubts about originality, please contact Dutchhelmets with the reason why. Additional information such as production numbers, producer, production years, when worn, etc. is also highly valued.

If you have items that you want to get rid off, or have additional information, please contact us using the Contact page.

Reproduction and commercial produced insignia are posted on the Reproduction and Commercial insignia page.

All information on this pages comes from various open sources.

Korps Commandotroepen, 1950-1964

After a long discussion in The Hague, the army leadership was finally convinced of the usefulness of a separate unit that could carry out dangerous and heavy tasks. Thus, on July 1, 1950, the Stormschool was transformed into the Korps Commandotroepen (KCT) and grew into an organization with three active companies, a varying number of mobile companies, an instruction company and a logistical company.

The active companies, each consisting of about 115 men, could be deployed for various special missions during times of crisis or war. During wartime, the mobilizable companies had the task of securing or reclaiming so-called vital objects such as airports, bridges and ports.

In the period 1950-1964, the commandos carried out a number of so-called “special missions”, which fell outside the usual targets. From 1951 to 1953, volunteers for the the Dutch United Nations Detachment (NDVN) were subjected to a six-week heavy combat training. The KCT's contribution to the Korea War was not limited to training alone. Among the NDVN volunteers were ex-para and ex-commandos of the RST and some forty professional soldiers.

Another mission of the KCT took place in September 1952 when 103 Commando Company was deployed to Suriname. The "Suriname Company" returned to the Netherlands in March 1953, after transferring the duties to the newly established Force in Suriname (TRIS).

During the Flood of 1953, almost the entire KCT was deployed in rescue activities. For two weeks, day and night, the commandos used boats, rafts and pontoons to save as many people as possible from drowning. In the vicinity of Fijnaart, the commandos fought a tough battle to prevent a dike breach. Commando J.E. Willemsen was swept away by the swirling body of water and died on 1 February.

From January 1959 to September 1960, a detachment of over fifty commandos reinforced the force in Netherlands New Guinea. Their duties included securing the island of Biak, where the main naval and aviation base was located, and various special assignments, including intercepting enemy infiltrations. Shortly afterwards, in late 1961, a new focus started closer to home, namely to the Federal Republic of Germany. As a result of the construction of the Berlin Wall in August of that year, the tension between NATO and the Warsaw Pact had approached boiling point. KCT companies were stationed in turn at the army barracs in Hohne. This came to an end in October 1963.

In 1964, the Secretary of State for Defense presented a large package of measures. Units that were not immediately needed in the new defense concept, with a leading role for mechanized units, were disbanded. "Operation Surgeon", as these measures were called, reorganized the KCT. The three active companies gave way to one new acvite company, the 104 Waarnemings- en Verkenningscompagnie (Observation and Reconnaissance company). The combat commando became a specialised reconnaissance commando and the KCT also received training duties for all infantry units of the First Army Corps.

Korps Commandotroepen, 1950-1990

The men of 104 Waarnemings- en Verkenningscompagnie were to be the eyes and ears of the First Army Corps, which had to defend a section in the NATO line of defense on the North German plain. It was the task of the commandos to gather as much information about the enemy as possible from behind enemy lines, with the main focus on observing possible advance and supply routes.

Over the years, many commando teams took part in international exercises, such as “Schinderhannes” (BRD), Eugenie (FR), Pegasus (BE), Tristar (UK), Viking (DK) and their own Dutch exercise Low Lands. It turned out that the largely conscripted commando teams were able to compete excellently with the foreign teams that mostly consist of professional soldiers.

104 Waarnemings- en Verkenningscompagnie grew from 18 ready teams of 3 men to 27 teams of 4 men. In addition to these 27 active teams, the First Army Corps in wartime also had 9 mobilizable teams. The Observer-Scout-Para commando specialized in making and maintaining communications, recognizing and naming enemy equipment and able to operate and survive in enemy territory. During field exercises, the emphasis was partly on infiltration and exfiltration, shelter bivouac, evading the enemy, resisting interrogation and possibly escaping from captivity.

All commandos received after the Elementary Commando Training (ECO) a para-training course at the own Para Instruction Group of the KCT. In addition, they were trained by the Survival Instruction Group to survive under the most difficult terrain and weather conditions. With its own signals platoon and a logistics platoon, 104 Waarnemings- en Verkenningscompagnie formed a solid intelligence unit during the Cold War period.

In addition to the operational task of the 104 Waarnemings- en Verkenningscompagnie, the KCT received an important training task for the combat units of the First Army Corps. In November 1964, the first three-week edition of the combat training “Pantserstorm” started in Roosendaal. In 1966, the duration of this heavy combat training was reduced to 2 weeks. The exercise continued until 1995 when the Royal Netherlands Army transformed from a conscript army into a professional army.

Combat courses for professional personnel have long existed mainly for the cadets of the Royal Military Academy and students of the Royal Military School. Pupils from the Training Center for Officers of Special Services and NCOs under training from the Royal Netherlands Military Police also attended the combat course at the KCT. In addition to these regular combat courses, support was also often provided for incidental training such as training for personnel to be deployed to Lebanon and support to the Ministry of Justice in the initial stages of setting up arrest teams and anti-Riot units.

Over 100,000 conscript and professional soldiers got acquainted with the KCT in this way over the years. Until the early 1990s, the mission of the KCT remained virtually unchanged. The fall of the Berlin Wall in November 1989 marked the end of the Cold War and caused a drastic change in the security situation in Europe.

Korps Commandotroepen,1990-present days

With the end of the Cold War, the focus shifted to the many crisis areas in the world. The expected deployment of Dutch military personnel led to the establishment of the Airmobile Brigade (LMB) and 108 Commandotroepen compagnie (commando company) in the early 1990s. In early 1994, one year after its establishment, both units were deployed in former Yugoslavia.

Draft was abolished and the last conscripted Observer-Scout-Para commando were waved off with some ceremonial in mid-1995. The Observer-Scout-Para commando had contributed to world peace and evolved to the Commando Special Operations (CoSpecOps).

KCT developed into a professional “Special Operations Forces” unit that has earned its spurs in a relatively short time. Missions to Bosnia, Kosovo, Macedonia, Iraq and Afghanistan, among others, provided a wealth of experience. The training of the Commando Special Operations is now fully balanced and can compete with the most renowned “special forces” training of similar foreign units.

Helmets, berets and other headgear worn by the KCT from 1950 to present days

Branch insignia worn from 1950 to present days

On September 12, 1950, beret and shoulder insignia (army order No. 240) were introduced for the KCT and replaced the infantry badges worn until then.

The shape of the beret emblem, as with all Dutch beret emblems, is formed by a gothic W, which indicates the name Wilhelmina, Queen of the Netherlands from 1898 to 1948. The dagger that runs across the emblem is designed after the English Fairbairn & Sykes dagger and symbolises the connection of the KCT with No 2 (Dutch) Troop, which the Dutch commandos during WW2 formed. The hand grenade placed above the dagger has a bursting flame and indicates the aggressiveness that every commando must possess. The last  feature of the cap emblem is the motto “Nunc aut Nunquam”, or “Now or Never”. This reflects the perseverance, the unyielding, that commandos must have. The emblem is made of gold-colored metal and is worn on a black background with green piping.

The early beret emblem variants can be recognized by the dagger button under the handle. From the late 1950s / early 1960s, emblems were produced without the dagger knob. A so called "Hoornse slag" was also produced. The "Hoornse slag" can be recognized by the thickness of the emblem and the typical eyelet at the back.

Embleem aangepast voor gebruik op de ceremonieële baret.

Corps insignia worn from 1950 to present days

Corps insignia are also called shoulder title.

Dutchhelmets uses the numbering as stated in the booklet 'Naambandjes Nederland', Samenwerkende Militaria Collectors (SMV) from 1982.

Please note, not all shoulder titles are listed in the book, especially the recently re-introduced corps insignia.

Kraagspiegels en Rangonderscheidingstekenen gedragen vanaf 1950

Borst- en mouwemblemen gedragen vanaf 1950

Alle aanvullende informatie over onderstaande emblemen is welkom. Met name informatie met betrekking tot geproduceerde aantallen, wanneer gedragen, variaties, e.d.

U kunt hiervoor de contactformulier gebruiken. Alvast dank.


Alle getoonde emblemen zijn origineel, al zijn er wel twijfels bij sommigen. Bij de emblemen waar twijfels bij zijn, is dit eronder vermeld. Mocht u twijfels hebben bij originaliteit, dan vermeen ik dit graag met de reden waarom. Alle informatie om te kunnen vaststellen of artikelen origineel zijn of niet wordt erg gewardeerd. Ook aanvullende informatie zoals productie aantallen, producent, productie jaartallen, wanneer gedragen e.d. wordt erg gewardeerd.

Op de pagina Commerciele aanmaak / Reproductie zijn vele reproductie emblemen te zie waar u uw emblemen mee kunt vergelijken. Gelukkig is het nog redelijk makkelijk om origineel van reproductie te onderscheiden, mits u hierin verdiept.


United Nations Protection Force (1994-1995)


Een peloton commando's was van 1994 tot 1995 aangesloten bij de Dutchbats tijdens de United Nations Protection Force vredesmissie in Bosnië-Herzegovina, Voormalig Joegoslavië. De commando's waren gedurende deze uitzending belast met het uitvoeren van speciale verkenningen en patrouilles in bergachtig gebied. De uitzending werd berucht als gevolg van de Val van Srebrenica in juli 1995, waarbij Bosnisch-Servische troepen duizenden moslims vermoordden.


Implementation Force en Stabilization Force (1996-1998)


Van december 1995 tot december 1996 leverde het KCT personeel als onderdeel van de Implementation Force (IFOR) en van december 1996 tot 1998 leverde het KCT personeel als onderdeel van de Stabilization Force (SFOR). De commando’s waren van december 1996 t/m 1998 belast met het uitvoeren van speciale verkenningen tbv het vergaren van inlichtingen.

Vanaf 1998 leverde het KCT personeel tbv de Joint Commission Observer (JCO). De JCO bestond uit kleine groepjes SOF die opereerden vanuit huizen, die contacten onderhield met de lokale bevolking en autoriteiten, zogenaamde Key Leader Engagement (KLE) en Force Collection Activity (FCA). Zij fungeerden als de ogen en oren op de grond, waarbij relevante inlichtingen over de verscheidene groeperingen werd doorgeven. Tevens arresteerden de commando's, in samenwerking met NLMARSOF, meerdere Kroatische oorlogsmisdadigers. De JCO uitzendingen eindigden in 2001.

Former Yugoslav Republic of Macedonia (FYROM)

Task Force Harvest en Task Force Fox (2001-december 2002)


Naar aanleiding van spanningen tussen Albanese rebellen en het Macedonische leger, intervenieerde de NAVO in 2001 om een burgeroorlog te voorkomen. Commando’s werden ingezet als onderdeel van Task Force Harvest, welke het verzamelen en innemen van wapentuig in Macedonië tot doel had. Ook maakten KCT'ers deel uit van de Task Force Fox. Deze task force verzorgde de beveiliging van de onafhankelijke OVSE-waarnemers en het afdwingen van de vredesovereenkomst. De missie werd in december 2002 beëindigd.


Operatie Haven, Operation Provide Comfort (mei 1991-juli 1991)


Operation Provide Comfort (OPC) was een internationale militaire operatie in Noord-Irak die begon op 6 april 1991 en duurde tot 24 juli 1992. De Nederlandse operatie kreeg, in navolging van de Britten, de codenaam Operatie Haven.


Op 19 april 1991 gaf de Nederlandse regering groen licht voor een bijdrage aan Provide Comfort, een van de eerste expeditionaire operaties van de Nederlandse krijgsmacht na de Koude

Oorlog. De Nederlandse bijdrage bestond uit een joint eenheid van 400 mariniers en vlootpersoneel, en 608 militairen van de Koninklijke Landmacht, Koninklijke Marechaussee en Koninklijke Luchtmacht.

Een verbindingsdetachement van 6 commando's werden in mei 1991 uitgezonden naar Noord-Irak als onderdeel van Operatie Haven, en waren belast met het organiseren van de communicatie tussen het Nederlandse contingent in Noord-Irak en de legerleiding in Den Haag. In juli 1991 werd de missie beëindigd en keerden de commando’s huiswaarts.


Stabilization Force Irak (2004-2005)


Begin juli 2003 stuurt Nederland een versterkte mariniersbataljon naar de relatief rustige Irakese provincie Al-Muthanna om Stabilization Force Irak (SFIR) te ondersteunen. Vanwege aanhoudende geruchten dat de provincie gebruikt werd als uitvalsbasis voor extremistische en terroristische elementen, besluit de Nederlandse regering om begin december 2003 een KCT-detachement naar Al-Muthanna te sturen om verkenningen uit te voeren. Er worden nauwelijks aanwijzingen gevonden dat de provincie werd gebruikt voor infiltratie en andere ondermijnende activiteiten. Het merendeel van het KCT-detachement keert in de tweede helft van januari 2004 terug naar Roosendaal. Een aantal commando’s bleven achter ter ondersteuning van de opleiding van de Iraqi National Guards.


In februari 2004 wordt het mariniersbataljon gewisseld voor een pantserinfanterie bataljon van de Landmacht en in maart 2004 werd een KCT-detachement ingezet als Field Liasion Team (FLT) in het Nederlandse gebied van verantwoording. Door de steeds groter dreiging in de provincie, werd vanaf eind april 2004 tot juni 2004 de FLT taken gezamenlijk uitgevoerd door het KCT-detachement en het verkenningspeloton van 42 BLJ. Zodoende kon het KCT-detachement meer aandacht besteden aan andere opdrachten in het operatiegebied. De informatie uit de FLT activiteiten bleek van groot belang voor het bataljon.


Na de verkiezingen in Al-Muthanna op 30 januari 2005 startte het Nederlandse contingent de voorbereidingen voor de terugkeer naar Nederland en in maart 2005 keerde het KCT-detachement terug naar Nederland.


Capacity Building Mission in Iraq (2015-2018) en Operation Inherent Resolve (2017-2018)


In 2015 begon het KCT met de trainingsmissie Capacity Building Mission in Iraq (CBMI), om bij te dragen aan de internationale interventie tegen Islamitische Staat (IS). De commando’s waren belast met het opleiden en trainen van Iraakse SOF-militairen in Bagdad. In totaal zijn 6 rotaties CBMI geleverd door het KCT voordat de trainingstaak kon worden overgedragen aan Iraakse instructeurs.


Tijdens de laatste CBMI rotatie is de overgang gemaakt naar de inzet als SOF detachement in het kader van Operation Inherent Resolve (OIR). Hiermee werd in 2017 de missie voor het Nederlandse Special Forces detachement bijna volledig verplaatst van Bagdad naar Noord-Irak, in de omgeving van Erbil en Mosul. Een klein deel bleef achter in Bagdad die de training van Iraakse speciale eenheden bleven ondersteunen.


In Noord-Irak is samen met NLMARSOF de missie verder doorontwikkeld naar een Advice & Assistance (A&A) operatie aan het Irakese leger en Peshmerga troepen, als onderdeel van de Combined Joint Task Force, Operation Inherent Resolve (CJTF-OIR). Ook voegde een Belgische SOF team aan de Nederlandse detachement en samen met de Belgische collega’s vormden zij het Belgium Netherlands Special Operation Forces (BENESOF) Task Group 631 (TG 631). BENESOF TG 631 bestond uit twee Nederlandse SOF teams en een Belgisch SOF team.

In juli 2018 eindigde de missie en in totaal zijn 4 rotaties geleverd aan OIR door het KCT en NLMARSOF.

Golf van Aden en Hoorn van Afrika

Operation Ocean Shield (juni 2012-oktober 2012)


Medio 2012 vaart Zn. Ms. Rotterdam uit richting de Golf van Aden om deel te nemen aan de NATO geleide anti-piraterij missie Operation Ocean Shield (OOS). Zn. Ms. Rotterdam was robuust uitgerust voor deze missie. Aan boord bevindt zich een detachement van het 1e Bootcompagnie van het Korps Mariniers, bestaande uit 2 Landing Craft Utility Mk II (LCU), 2 Landing Craft Vehicle Personnel (LCVP) en 2 Fast Raiding Interceptor and Special Forces Craft (FRISC), een detachement van het Defensie Helikopter Commando, bestaande uit 2 Cougar-helikopters, Task Force Barracuda (TF Barracuda) en een JISTARC inlichtingen module. Zn. Ms. Rotterdam had ook 3 Rigid Hull Inflatable Boat (RHIB) aan boord.


TF Barracuda bestond gedurende deze missie uit een staf, een SOF component en een Special Operations Capable (SOC) component. Het SOF component bestond uit NLMARSOF en KCT operators. Het SOC component bestond uit 1 peloton Mariniers.


Bijzonder is het inlichtingeneenheid (ISR module) aan boord welke geleverd werd door JISTARC. Deze ISR module houdt zich voornamelijk bezig met het verzamelen en analyseren van informatie. In de ISR module is o.a. een Scan Eagle detachement aanwezig.


Bij de operaties dicht onder de kust kwam het enkele keren tot confrontaties. Op 13 augustus 2012 hielp Zn. Ms. Rotterdam bij de onderschepping van een gekaapte dhow, door met landingsvaartuigen en FRISC’s een blocking position voor de kust in te nemen om te verhinderen dat het piratenvaartuig vanaf land hulp kon krijgen. Na waarschuwingsschoten van het scherpschuttersteam aan boord van Zn. Ms. Rotterdam gooiden de piraten hun wapens overboord en gaven zich over, waarna het boardingteam de Pakistaanse bemanning in veiligheid bracht. Ruim een maand later was het wederom raak, toen twee FRISC’s tijdens een patrouille voor de kust bij het piratenkamp Bandar Murcaayo werden beschoten.

Op 10 oktober 2012 dwongen de Nederlanders een skiff tot stoppen die eerder op de dag een mislukte poging had ondernomen een Spaans vissersschip te kapen. 6 verdachten werden opgepakt.

Op 24 oktober 2012 wordt tijdens een approach de 3 RHIB’s op kogels onthaald en ontstaat een vuurgevecht. In het vuurgevecht dat volgde vloog de dhow in brand.


Met de aanhouding van in totaal 19 vermoedelijke piraten en het opbreken van 3 Pirate Action Groups (PAG) kon TF Barracuda terugkijken op een geslaagde missie.


Special Reconnaissance Unit (februari 2002-augustus 2003)


Eind januari 2002 stuurt Nederland een versterkte infanterie compagnie van ongeveer 200 militairen naar Kabul om de International Security Assistance Force (ISAF) te ondersteunen en werd een KCT-detachement ingedeeld voor het uitvoeren van speciale verkenningen. Vanaf 2 april 2002 werd het KCT-detachement onder rechtstreeks bevel van Kabul Multinational Brigade (KMNB) geplaatst en kregen ook verkenningsopdrachten in het gebied tussen Kabul en Bagran. Op 10 februari 2003 werd het KCT-detachement opgehangen aan het Duits-Nederlandse ISAF-hoofdkwartier en eind augustus 2003 werd de missie beëindigd voor het KCT-detachement.


Military assistance (eind 2004)


Tijdens de oefening Low Lands in de eerste drie weken van november 2004 kreeg het KCT de opdracht om in een zeer korte reactietijd, een versterkte sectie naar Afghanistan te sturen voor een Military Assistance (MA) opdracht. Deze sectie heeft Advies en Assistentie (A&A) verleend aan het Nederlandse Provincial Reconstruction Team (PRT) in Baghlan in het kader van hun beveiligingsplannen.


Task Group Orange (mei 2005-maart 2006)


Het Kabinet besloot op 25 februari 2005 het Amerikaanse verzoek tot het leveren van “special forces” ter ondersteuning van Operation Enduring Freedom (OEF) te honoreren voor de duur van 1 jaar.

De kern van de Special Forces Task Group (SFTG) bestond uit personeel van het KCT, aangevuld met Special Operations Forces van het Korps Mariniers, logistiek, genie, EOD en 4 Chinook helikopters, totaal 250 militairen. De SFTG wordt gestationeerd op Kandahar Airfield en wordt Task Group (TG) Orange genoemd.


Op 12 mei 2005 is TG Orange gereed voor inzet. TG Orange zal helpen in de jacht op Talibanstrijders en Al-Qaida terroristen. Voor het eerst in de Nederlandse geschiedenis wordt een formatie in het model van een Special Operations Task Group (SOTG) uitgezonden, wat inhoudt dat een Commandotroepencompagnie zelfstandig operaties gaat uitvoeren.


TG Orange krijgt een operatiegebied toegewezen van 100 bij 200 kilometer in het zuiden van de provincie Kandahar, tegen de grens met Pakistan. Het gebied krijgt de codenaam Windmill en omvat twee zeer dunbevolkte districten; Registan en Shorabak.

Uit de verkenningen van TG Orange bleek dat er weinig vijandelijke activiteit was in het zuiden van Kandahar. Een grote dreiging van de Taliban of Al Qaida is er niet en door de afwezigheid van vijandelijke strijders komt TG Orange maar beperkt in conflictsituaties terecht.

Wel wordt kennis gemaakt met de verschillende stammen in het gebied die zich voornamelijk bezig houden met smokkel van allerlei goederen. Pas laat in de missie (januari 2006), wanneer de aandacht wordt verlegd naar het meest westelijke deel van het operatiegebied, krijgt TG Orange te maken met vijandige partijen.


Nederland heeft besloten om zich onder ISAF-vlag te committeren aan de provincie Uruzgan en na maart 2006 verplaats TG Orange richting de provincie Uruzgan. De Canadezen nemen de verantwoordelijkheid voor Windmill over. TG Orange speelt een belangrijke rol bij de eerste verkenningen in de nieuwe provincie en zo begint het KCT aan een nieuw hoofdstuk, Task Group Viper.


Task Group Viper (maart 2006-december 2007)


Task Force (TF) Viper maakte deel uit van Task Force Uruzgan (TFU) en had als taak om de provincie Uruzgan in kaart te brengen dmv langdurige verkenningen.  De kern van TF Viper bestond uit 4 ploegen met een kleine versterkte compagniesstaf. Voor alle enabling capaciteiten moest TF Viper terugvallen op de TFU en bondgenoten.


TF Viper wordt erop uitgestuurd om te achterhalen waar de vijand zich ophoudt en, als het even kan, uit te schakelen. Deze wijze van optreden past in de inktvlekstrategie van de TFU en TF Viper wordt ingezet aan de buitenranden van deze inktvlek. Gebied dat de Taliban niet snel op zal geven en waarvoor ze bereid zijn hard te vechten.

Meerdaagse verkenningen door onherbergzaam gebied met weinig directe steun zijn aan de orde van de dag voor TF Viper. Hierdoor komt TF Viper vele malen in gevaarlijke situaties en in talloze TIC’s (Troops in Contact) met de Taliban.


In november 2006 vertoonde de Nederlandse journalist Vic Franke beelden van een gevechtssituatie in de buurt van Wanow, ten noordoosten van de basis bij Tarin Kowt. De video, genaamd ‘09:11 Zulu’ wekte beroering, niet alleen vanwege de intensiteit van het gevecht maar ook door de kritische meningen van de Nederlandse commando’s, die meenden dat ze met de Viper-missie niet naar vermogen werden ingezet.


In totaal levert TF Viper, van maart 2006 tot en met december 2007, 80 vuurgevechten met de Taliban in 117 operaties. Gezien het aantal gevechten en de hevigheid daarvan, is het bijzonder dat er weinig verliezen waren.

De 117 operaties die Viper uitvoert, dringen de Taliban terug uit de belangrijkste bevolkingscentra en zorgen ervoor dat de TFU voet aan de grond krijgt in de provincie. Met name in het begin voert TF Viper vaak zijn operaties uit zonder externe steun, zoals search-capaciteit van de genie of een Quick Reaction Force (QRF) van de TFU.


Eind 2007 verlaat TF Viper Uruzgan en breekt voor het KCT een jaar van relatieve rust aan. Drie jaar inzet in Afghanistan heeft zijn wissel getrokken op het Korps. Voor opleidingen, onderhoud, en de broodnodige rust is nauwelijks tijd geweest. 2008 wordt dan ook gebruikt om het Korps weer op en top gevechtsklaar te maken.


Mede dankzij TF Viper hebben de ISAF-eenheden begin 2008 een zekere mate van dominantie gekregen over de belangrijkste bevolkingscentra in Uruzgan. De Talibanstrijders gaan directe confrontaties met ISAF-troepen uit de weg en concentreren zich nu meer op het leggen van IED’s en hit-and-run acties.

Task Force 55 (2009-01 augustus 2010)


Buiten de door ISAF gedomineerde gebieden heeft de Taliban nog steeds vrij spel. Deze bewegingsvrijheid maakt het makkelijk voor de strijders om aanslagen te plegen en hinderlagen aan te leggen. Om de bewegingsvrijheid van de Taliban te beperken, wordt in het voorjaar van 2009 een Special Operations Task Group (SOTG) ingebracht. De SOTG moet de activiteiten van de opstandelingen verstoren zodat de reguliere eenheden zich meer met de wederopbouw van de provincie kunnen bezighouden. Task Force 55 (TF 55) wordt geboren en na ongeveer een jaar is het KCT terug in Afghanistan.


TF 55 verschilt in een aantal opzichten van TG Viper. Allereerst valt de SOTG direct onder ISAF Special Operations Forces in Kabul. Daarmee ontstaat de mogelijkheid tot inzet in heel Zuid-Afghanistan. Dit in tegenstelling tot TG Viper, dat een middel was van de Task Force Uruzgan (TFU). TF 55, hoewel ook gelegerd op Kamp Holland, krijgt zijn opdrachten uit Kabul, via het Regional Command South in Kandahar. Ook de taakstelling verschilt waarbij inlichtingen cruciaal zijn. Vandaar dat de staf van TF 55 fors wordt uitgebreid met inlichtingenfunctionarissen. Omdat TF 55 onder ISAF Special Operations Forces valt, hebben zij de beschikking over ISAF-brede inlichtingen. Daarnaast hebben ze beter toegang tot andere middelen zoals luchtsteun, de inzet van helikopters en Unmanned Aerial Vehicles (UAV).


Operatie Lewe is daar een sprekend voorbeeld van. Doel van de operatie is om de vijand onder druk te zetten. In Kajaki hadden de opstandelingen een grote vrijheid van handelen en vormen daarmee een bedreiging voor, met name, Deh Rawod in Uruzgan.

Om Lewe tot een succes te maken is het wel noodzakelijk om ongezien heimelijke observatieposten in te richten die de hoofdmacht kan informeren over de verplaatsingen van de tegenstanders. Op 6 juli 2009, om 20:45 uur springen 9 commando’s in het pikkedonker uit een Canadees C-130 Hercules transportvliegtuig. Pas laat openen ze hun parachutes en zweven boven Kajaki, in de provincie Helmand richting hun landingszone. Het is de eerste Nederlandse operationele parachutesprong sinds de Tweede Wereldoorlog. De 9 man slagen erin ongezien te landen en hun observatieposten in te richten op een berghelling. Met rugzakken van 60 kilo is de verplaatsing door het bergachtige terrein loodzwaar.

De over de weg gearriveerde hoofdmacht, die tot taak had de vijand in Kajaki te verstoren, krijgt te maken met fel verzet en wordt gedurende de hele actie onder vuur genomen. Onder de Talibanstrijders vallen meerdere slachtoffers. Al snel verlaten ze hun versterkte opstellingen. Met deze operatie toont het KCT aan dat zij in staat zijn om complexe operaties, diep in vijandelijk gebied, met goed gevolg uit te voeren.


Een andere bijzondere actie die typisch is voor het TF 55-optreden, vindt begin augustus 2009 plaats in Mirabad. Een gecombineerde eenheid van Nederlandse en Australische commando’s voert hierbij een verstoringsactie uit met als doel Taliban kopstukken op te pakken. De actie is een groot succes. Ze vinden zware wapens en explosieven en meerdere Talibanleiders worden opgepakt. De verrassing bij de vijand is groot maar deze weet uiteindelijk toch een korte tegenaanval te organiseren. Tijdens de exfiltratie wordt een Chinook transporthelikopter meerdere keren door klein kaliber munitie geraakt en scheren raketgranaten rakelings voorbij. De heli weet nog net op tijd Kamp Holland te bereiken.


Operatie Masha-17 is de laatste operatie van TF 55. In Shah Wali Kot speuren de commando’s naar vijandelijke strijders. De hoofdweg van Kandahar naar Tarin Kowt loopt dwars door dit district dat lange tijd een toevluchtsoord is geweest voor de Taliban. Tijdens eerdere operaties zijn de mannen meerdere malen slaags geraakt in het gebied. Masha-17 verloopt rustig. De commando’s worden tijdens de actie ondersteund door F-16’s, Chinooks, Apaches en een UAV.


Toch kende ook TF 55 zijn dieptepunten. Korporaal Kevin van de Rijdt sneuvelt op 6 september 2009 op de oever van de rivier de Helmand nadat zijn peloton in een hinderlaag is gelopen. Van drie kanten worden de commando’s onder vuur genomen. Eenmaal in dekking, blijkt Van de Rijdt geraakt te zijn. 6 man rennen onder vijandelijk vuur terug de berg op om hem te halen. Ze slagen erin de zwaargewonde korporaal in veiligheid te brengen maar hij blijkt inmiddels overleden. De 6 krijgen later een dapperheidsonderscheiding voor hun actie. Kevin van de Rijdt is het enige lid van het KCT dat sneuvelt in die vijf jaar Afghanistan.


Met de overdracht aan het Amerikaans-Australisch Combined Team eindigde op 1 augustus 2010 na 4 jaar de taak van Task Force Uruzgan en dus ook van TF 55. TF 55 voert uiteindelijk 47 operaties uit en raakt daarbij 27 keer verwikkeld in een vuurgevecht.


Special Operations Advisory Team (2018-2020)


Nederland leverde van juli 2018 t/m juli 2020 een bijdrage aan het Duits-Nederlandse Special Operations Advisory Team (SOAT) in Mazar-e Sharif. Het SOAT valt binnen Resolute Support (RS) onder het NATO Special Operations Component Command Afghanistan (NSOCC-A). Dit hoofdkwartier heeft de leiding over alle speciale operaties met Afghaanse partnereenheden die worden uitgevoerd in opdracht van de Afghaanse Ministeries van Binnenlandse Zaken en Defensie.


Commandant NLD SOCOM fungeert namens de CDS als red card holder voor de Nederlandse Special Operations Forces en ter ondersteuning van force protection beschikt het SOAT over een eigen inlichtingencapaciteit. Deze is ingebed in de bredere inlichtingenorganisatie van RS.


In de eerste maanden van de missie werd de invulling van het SOAT verder afgestemd met de Duitsers en werd begonnen aan de training van het A-squadron van de Afghan Territorial Force 888 (ATF888). In september 2018 is het A-squadron van ATF888 operationeel geworden en vanaf dat moment beginnen de Train, Advise and Assist (TAA) activiteiten met het A-squadron.

In september 2018 begint ook de training van het B-squadron. Het ging hierbij om een instructieprogramma voor ongeveer 60 cursisten.

In april 2019 is het B-squadron van ATF888 operationeel geworden en maakt deel uit van ATF888. Uiteindelijk zullen ook het C en D-squadron worden opgeleid.


Het Duits-Nederlandse SOAT heeft het A-squadron begeleid bij diverse operaties, waaronder de ondersteuning aan de parlementsverkiezingen van 20 oktober 2018. Daarnaast heeft ATF888 ook onafhankelijke operaties uitgevoerd. Gedurende deze periode is door de Afghaanse Crisis Response Unit 222 (CRU222) ondersteuning geleverd in de vorm van kennisoverdracht aan ATF888.


Gedurende de TAA-activiteiten, moet ATF888 risicovolle operaties uitvoeren, zoals High Risk Arrests en het optreden bij High Profile Attacks. ATF888 moet daarbij ook hoog in het geweldsspectrum optreden. Hierdoor kan een grotere dreiging uitgaan tegen de Afghaanse eenheid en de SAOT begeleiders. Hoewel eenheden van RS niet offensief optreden (non-combat missie), mogen zij wel zichzelf en de Afghaanse eenheid verdedigen als er sprake is van een vijandelijke daad of het voornemen daartoe. In geval van uiterste noodzaak tot zelfverdediging kan een Joint Terminal Attack controller (JTAC) van het Nederlandse SOAT doelen aanwijzen die met luchtsteun van coalitiepartners kunnen worden uitgeschakeld.


Multidimensional Integrated Stabilisation Mission in Mali (april 2014-december 2016)


Op 1 juli 2013 ging de Multidimensional Integrated Stabilisation Mission in Mali (MINUSMA) vredesmacht van start en vanaf 14 april 2014 begint de Nederlandse bijdrage aan MINUSMA. Door het KCT en Special Operations Forces van het Korps Mariniers wordt een Special Operations Land Task Group (1 (NLD) SOLTG Scorpion) geleverd.


SOLTG  Scorpion valt direct onder commandant MINUSMA en heeft als taak om lange afstandsverkenningen uit te voeren en om inlichtingen te verzamelen. Gedurende de missie werkt SOLTG  Scorpion veel samen met de heli detachement en de Nederlandse ISR detachement in Gao.

SOLTG Scorpion is robuust uitgerust en bestaat in de kern uit een Commandotroepencompagnie met een eigen stafelement. Daarnaast zijn ook andere specialisten aan de SOLTG toegevoegd zoals EOD en JISTARC inlichtingen verkenners, de zogenaamde ‘enablers’.


In december 2016 namen militairen van met name 11 Luchtmobiele Brigade de verkenningstaak over. Zij vormden daarna de Long-Range Reconnaissance Patrol Task Group Desert Falcon.

Vaardigheidsemblemen gedragen vanaf 1950

Overige versierselen gedragen vanaf 1950

Remembrance insignia worn from 1950

De herinneringsembleem voor oud-commando's, ook wel 'Tor' genoemd werd ingesteld op 19 januari 1955. Deze werd boven de rechterborstzak op de DT40 en DT63 gedragen en wordt tegenwoordig boven de rechter borstzak op de DT2000 gedragen. De 'Tor' wordt door actief dienende commando's gedragen die niet ingedeeld zijn bij het Korps Commandotroepen.

In 1984 werd een stoffen herinneringsembleem ingevoerd, ook wel 5x5 genoemd, in een gekleurde en zwarte variant. De gekleurde variant werd op de trui gedragen behorende bij de DT63 en de zwarte variant werd op het gevechtstenue (GVT) M78 gedragen. Met het invoeren van het gecamoufleerde GVT M93, werden de stoffen herinneringsemblemen aan de achterzijde van velcro voorzien.


Vwb het nummeren van KCT coin's en aanverwante eenheden, gebruik ik hiervoor het boekwerk 'Korps Commandotroepen Coins' van R. Willms. Een zeer compleet boekwerkje.

Mocht u meer willen weten over onderstaande coin's zoals aantal geslagen exemplaren, afmeting e.d., dan adviseer ik om het boekwerkje te bemachtigen.

Corps and unit coin's

Coin's from various missions